Verandering lijkt een proces van het leven. Elke dag vindt celdeling plaats, waarbij de nieuwe cel nauwelijks waarneembaar, maar toch wezenlijk afwijkt van de "moedercel". Overall noemen we dit proces veroudering, maar een andere benadering is verandering. Ook de natuur en bijv. de evolutietheorie stoelen op het systeem van verandering via miniscule stappen.
Revoluties daarentegen kenmerken zich door een grote omwenteling, een duidelijke en onmiskenbare breuk, danwel wijziging ten opzichte van de "moedercel". De vraag die bij me opkwam, was dan ook: zijn revoluties eigenlijk wel natuurlijk? En zou de natuur (slim als ze is) niet een soort Joker kennen, de revolutie-correctie factor, die over tijd de revolutie weer ongedaan maakt en de ontwikkeling weer terug laat plooien in het vertrouwde ritme?
En stel dat dit zo is, wat betekent dat dan voor onze wens tot geplande verandering? De grote ommezwaai, de innovatieve doorbraak? Ach, als de revolutie-correctie-factor bestaat, zal er wel sprake zijn van een langdurige doorlooptijd...
Misschien later meer over deze vraag
