Bestaat de revolutie-correctie-factor?

Verandering lijkt een proces van het leven. Elke dag vindt celdeling plaats, waarbij de nieuwe cel nauwelijks waarneembaar, maar toch wezenlijk afwijkt van de "moedercel". Overall noemen we dit proces veroudering, maar een andere benadering is verandering. Ook de natuur en bijv. de evolutietheorie stoelen op het systeem van verandering via miniscule stappen.

Revoluties daarentegen kenmerken zich door een grote omwenteling, een duidelijke en onmiskenbare breuk, danwel wijziging ten opzichte van de "moedercel". De vraag die bij me opkwam, was dan ook: zijn revoluties eigenlijk wel natuurlijk? En zou de natuur (slim als ze is) niet een soort Joker kennen, de revolutie-correctie factor, die over tijd de revolutie weer ongedaan maakt en de ontwikkeling weer terug laat plooien in het vertrouwde ritme?
En stel dat dit zo is, wat betekent dat dan voor onze wens tot geplande verandering? De grote ommezwaai, de innovatieve doorbraak? Ach, als de revolutie-correctie-factor bestaat, zal er wel sprake zijn van een langdurige doorlooptijd...

Misschien later meer over deze vraag

Kun je tijd ook zintuiglijk waarnemen?

Tijd is een veelomvattend begrip. Een fenomeen waar een groot deel van onze maatschappij om draait. Onze taal kent veel tijd-gerelateerde uitdrukkingen en onze economie heet tegenwoordig een 24/7 economie te zijn.

Maar hoe nemen we tijd eigenlijk waar? Maar even de zintuigen langslopen:

* Kun je tijd ruiken?
* Kun je tijd horen?
* Kun je tijd zien?
* Kun je tijd voelen?
* Kun je tijd proeven?

Vooralsnog kan ik op geen van deze vragen met een volmondig "ja" beantwoorden. Ik kan natuurlijk stellen dat je tijd kunt zien, door bijv. de wisseling van dag en nacht. Maar neem ik dan tijd waar of het feit dat de aarde om de zon draait? Het heeft een sterke perceptie van tijd, maar neem ik ook echt tijd waar? Ik weet het niet. Ook kan ik zeggen dat ik de tijd kan voelen als het avond wordt en ik moe ben. Maar voel ik dan tijd of is de energie in mijn lichaam door de inspanning van de dag grotendeels op en is het tijd om calorieen tot mij te nemen? Ik weet het niet.

Welke vraag dan weer bij mij boven komt is de volgende. Als we tijd dan niet waar kunnen nemen, waarom hechten we er dan zoveel waarde aan. Waarom wordt ik, als ik in een vergadering bijv. op mijn klokje wijs, niet voor spirituele mafkees uitgekocht. Wat doen we toch met een ieder die zaken roept die wij op geen enkele manier waarnemen...

Hoe zou een kind dit aanpakken?

In http://blog.creativethink.com vond ik een aardige lijst vragen die je helpen een vraagstuk vanuit het perspectief van een kind te benaderen. Ik kan me voorstellen dat dit zowel bij een herformulering van een probleem als in de ideeënfase een aantrekkelijke techniek is.

Als een kind je zou ondervragen over je probleem, wat zou je antwoorden?

• Wat is écht leuk aan het probleem? En wat is niet leuk?
• Wat klopt er niet?
• Hoe kan je het probleem speelser benaderen?
• Wat is moeilijk te begrijpen?
• Welke nieuwe regels kan je bedenken?
• Welke (imaginaire) vriend zou je willen hebben om je met het probleem te helpen?
• Als je probleem een spel zou zijn, hoe scoor je punten? Wat zijn de spelregels? Wat is een briljant gespeelde wedstrijd? Hoe kom je in de recordboeken?
• In welke situaties wordt je uit het spel verwijderd? Hoe verdien je een staande ovatie?
• Wat moet je doen om uitgejouwd te worden? En kan dit je wat schelen?

Into Great Silence

Vanmorgen ben ik naar de film 'Into Great Silence ' (of, in het Duits, en zeker zo mooi, Die Grosse Stille) geweest. Een prachtige film over een klooster in de Franse Alpen. Geen muziek , (bijna) geen gesproken woord, want in het klooster wordt niet gesproken. Alleen af en toe het gezang van de monniken en de geluiden van de natuur.

Een film die voor mij gaat over waarnemen, bewustzijn, en manifestatie. In de film vormgegeven door herhaling zowel in de seizoenen als in het ritme van het dagelijks leven in het klooster, versnelling en vertraging, in en uitzoomen.

En die bij mij de vraag oproept wat wezenlijke verandering is.

Kijk op http://www.intogreatsilence.nl voor meer informatie over de film.

Mijn eerste posting

Mijn eerste posting op sense4change, maar eens even proberen. De enige constante is verandering, de oude Griekse wijsgeer Heraclitus zei het al. Vandaar mijn belangstelling voor leren, creativiteit en verandering.

Als eerste een paar links naar weblogs over verandering die ik heb gevonden en de komende weken eens ga volgen om te kijken welke voor mij waardevol zijn.

http://blog.creativethink.com/
http://www.squidoo.com/One_Acorn/
http://www.creativeemergence.typepad.com/
http://creativegeneralist.blogspot.com/2006/10/ball-of-whacks.html

Sense4Change

Sense4Change is a log about creativity, change, creation and innovation.